پس از مرگ معاویه،
ولید بن عتبه بن ابی سفیان فرماندار مدینه؛ امام حسین(ع) و عبدالله بن
زبیر را به مقر حکومت فراخواند تا از آنها برای یزید، بیعت بگیرد.[1] امام با این تعبیر که در بیعت پنهانی خیری نیست و بیعت آشکار بهتر است، آن شب از دست آنان رها شد.[2] پس از رفتن امام حسین(ع) و ابن زبیر، مروان که خود سالها حاکم مدینه بود، گفتوگوی جالبی با ولید دارد: